Bir sahne için ses istenir ve kütüphanede karşılığı yoktur. O ses üretilecektir.
Ses tasarımı burada başlar ve kayıt refleksleri işe yaramaz.
Birinci nokta: en iyi başlangıç noktası genellikle gerçek bir kayıttır. Metal bir rafın sesi, sentezlenmiş bir vuruştan daha ilginçtir.
İkinci nokta: kaynak ses üç bölgeye ayrılır. Vuruş anı, gövde ve kuyruk. Her bölge farklı kaynaktan gelebilir.
Üçüncü nokta: perde kaydırma en güçlü araçtır. Bir oktav aşağı çekilen bir ses tanınmaz hale gelir ve yeni bir kimlik kazanır.
Zaman uzatma da benzer biçimde kullanılır; kısa bir vuruşu uzatmak yeni bir doku üretir.
Filtreleme ise şekillendirir. Aynı ses, farklı bantlara ayrıldığında birden fazla katman olur.
Tersine çevirme, klasik ve hâlâ etkili bir yöntemdir; özellikle giriş sesleri için. Sonuçta üretilen ses tek bir dosyaya indirilir ve kütüphaneye adlandırılarak eklenir. Derslerimizde ses tasarımı, kendi kaydettiğimiz kaynaklardan başlayarak uygulamalı yapılır.