Yeni bir oturum açılır ve iki sayı sorulur. Örnekleme frekansı ve bit depth (bit derinliği).
İkisi farklı şeyler yapar ve karıştırılır.
Birinci nokta: örnekleme frekansı, saniyede kaç ölçüm alındığını söyler. Kaydedilebilecek en yüksek frekans, bu sayının yarısıdır.
İkinci nokta: kırk sekiz kilohertz, yirmi dört kilohertze kadar kayıt yapabilir. İnsan kulağının sınırı yaklaşık yirmi kilohertzdir; bu yüzden aradaki pay yeterlidir.
Üçüncü nokta: bit depth ise her ölçümün ne kadar hassas yazıldığını söyler. Yirmi dört bit, noise floor'u kullanılabilir seviyenin çok altına indirir.
Pratik sonuç şudur: yüksek örnekleme frekansı bant genişliği, yüksek bit depth ise dinamik alan kazandırır.
Müzik üretiminde asıl kazanç ikincisindedir. Yirmi dört bitte kayıt seviyesini düşük tutmak bedava bir güvenliktir.
Doksan altı kilohertz, işlem yükünü ve disk alanını iki katına çıkarır. Bu yüzden çoğu stüdyo kırk sekiz kilohertz ve yirmi dört bitte çalışır; teslim gerektiriyorsa yukarı çıkar. Derslerimizde oturum ayarları, projenin teslim biçimine göre birlikte belirlenir.